23/9/11

O polémico retorno de Guillermo de Baskerville

      O escritor italiano Umberto Eco volveu a escribir a novela que lle deu fama, El nombre de la rosa, para facela máis accesible ás novas xeracións. O obxectivo é que os que só coñecen a obra por fragmentos lidos en internet poidan lela completa sen dificultade.

      A novela publicouse por primeira vez en 1980, é un auténtico éxito de vendas traducido a máis de 47 linguas e moitos a consideran un dos cen títulos fundamentais do século XX.

      En El nombre de la rosa dous monxes, o franciscano Guillermo de Baskerville (personaxe baseado no filósofo Guillermo de Occam e no detective literario Sherlock Holmes) e o seu pupilo, Adso de Melk, investigan unha serie de asasinatos nun mosteiro benedictino, todos eles relacionados cun libro prohibido. En 1986, o cineasta francés Jean-Jacques Annaud rodou unha adaptación cinematográfica, con Sean Connery no papel de Baskerville e Christian Slater como Adso de Melk.

      O próximo 5 de outubro sae á venda a nova versión, adaptada polo autor, alixeirada das pasaxes máis densas para que os lectores do século XXI, cada vez máis dixitalizados e rápidos, poidan saborear o misterio e o encanto desta famosa novela...

Amplía esta información aquí 

Entéirate da polémica que suscita aquí

20/9/11

Contos estraños


A nosa iniciativa favorita deste mes é a que nos chega da man de Contos Estraños e consiste na procura de novos escritores e ilustradores para comezar con este proxecto editorial. Aceptan toda clase de orixinais relacionados co mundo do estraño, o fantástico e o grotesco. Nos textos, os formatos preferidos son o conto e a novela curta (estas últimas publicaranse por entregas). Os textos deben ir escritos en galego, ou, no caso de estaren escritos noutra lingua e interesen para a súa publicación, a súa tradución correrá por conta do autor. Xunto co orixinal debe entregarse unha breve sinopse e unha pequena reseña biográfica. A recepción de orixinais farase no correo electrónico contosestranhos@gmail.com, pero podes ampliar esta información e seguir a evolución desta iniciativa desde a páxina Contos estraños que queda agregada aos nosos favoritos.

7/9/11

Eu tamén leo... Los hijos de la Tierra

Agora que regresamos despois dos meses de verán, nos que tivemos tempo de ler á nosa vontade, os profesores e profesoras do centro coméntannos as súas lecturas vacacionais. Hoxe Carlos Villanueva, profesor de Bioloxía, fálanos da serie LOS HIJOS DE LA TIERRA, de JEAN M. AUEL:

       Moitos fomos os que sucumbimos nos anos oitenta ao atractivo da historia da nena Cromagnon criada por Neanderthais. Tratábase dunha novela sen gran valor literario, pero moi dinámica, escrita con corrección e, sobre todo, que trataba un tema de gran atractivo para calquera estudante de Bioloxía, a saber, a posible convivencia entre as dúas variedades de homes que ocuparon Europa e Asia Menor durante os últimos períodos glaciais. A autora facía gala dun exhaustivo labor de documentación, e na obra non faltaban referencias aos achádegos arqueolóxicos e estudos sobre a industria lítica máis importantes e avanzados do momento.
       Trinta anos despois, J. M. AUEL dá por rematada a saga, que queda composta definitivamente por seis libros, o último deles publicado hai poucos meses.
       No seu momento eu lera os dous primeiros tomos, para despois perderlle a pista aos que pouco a pouco foron sendo publicados. A aparcición na nosa biblioteca de toda a saga animoume a retomar a súa lectura con ansia de saber do devenir das personaxes e por atopar referencias aos coñecementos que a autora puidese ter vertido nos seus libros.
       O resultado, porén, resultou algo decepcionante. A partir da terceira entrega, os tomos gañan en volume, pero non en interese. As descricións do medio natural fanse tediosas e repetitivas, e as continuas referencias aos títulos anteriores ralentizan innecesariamente a lectura. Ademais, o tratamento que autora da á protagonista acada uns límites de inverosimilitude que case converten á personaxe nunha heroína con superpoderes.
       As narracións seguen a rebosar datos arqueolóxicos pero, na miña opinión, a autora xa non consegue introducilos con acerto na trama. As elucubracións sobre estrutura social e relacións entre grupos parecen máis baseados na fantasía que en datos e, para rematar, o relato dos encontros sexuais dos protagonistas, distribuidos regularmente cada 100 páxinas, son máis propios dunha noveliña rosa para adolescentes que dunha obra que pretende ser lembrada pola sobriedade dos datos que ofrece.